"အရင္းအႏွီးေတြ ထုတ္ထားတဲ့ ဆိုင္ရွင္ေတြကေတာ့ ေျပာေနၾကတယ္၊ စီးပြားေရးေတြ ဒီအတိုင္း ဆက္က်ေနၿပီး ေရာင္းအားမေကာင္းဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ေတာ့ ဒီအလုပ္ကို ပိတ္ပစ္ လုိက္ရမွာပဲ" ဟု က်ိဳက္ရဲရြာမွ ယက္ကန္းသမ မိႏြန္က ေျပာသည္။ယခင္က မုဒံုၿမိဳ႕နယ္တစ္ေလၽွာက္ရွိ ေက်းရြာမ်ားတြင္ ယက္ကန္းစင္မ်ားတြင္ မိန္းမပ်ိဳမ်ား ယက္ကန္း ခတ္ေနၾကသည္ကို ျမင္ခဲ့ၾကရေသာ္လည္း ယခုအခါတြင္မူ အသက္အရြယ္ႀကီးသူ မိန္းမႀကီး အနည္း စုသာ ယက္ကန္းခတ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ျမင္ၾကရသည္။
စက္ယက္ကန္းအထည္ ထုတ္လုပ္မႈမ်ားလာျခင္းေၾကာင့္ လက္ယက္ကန္းအထည္မ်ားမွာ ေစ်းကြက္ နည္းလာၾကသည္။ ယက္ကန္းလုပ္ငန္းတြင္ အရင္းအႏီွးျမွပ္ႏွံထားသည့္ စီးပြားေရးသမားမ်ားသည္ စိုက္ထုတ္အရင္းႏွင့္ ျပန္လည္ရရွိသည့္ အျမတ္ေငြမွာ တြက္ေျခမကိုက္ေသာေၾကာင့္ ယက္ကန္းအ ထည္ထုတ္သည့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာ ေဒသအသီးသီးတြင္ နည္းပါးလာခဲ့သည္။
"ယက္ကန္းအလုပ္ေတြ ပိတ္ေတာ့မယ္ဆိုတာၾကားရေတာ့ ရင္ေလးမိတယ္၊ တကယ္ပိတ္လိုက္မယ္ဆို ရင္ ယက္ကန္းသမေတြေတာ့ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ကုန္မယ္၊ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႕ရဦးမွာပဲ" ဟု ယင္းယက္ကန္းသမက ဆက္ေျပာသည္။
အခ်ိဳ႕ေသာ လက္ယက္ကန္း လုပ္ငန္းရွင္မ်ားမွာ ယက္ကန္းထည္မ်ား ေစ်းကြက္မဝင္ေသာ္လည္း အ ခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးမ်ားၾကားမွ မြန္တို႕၏ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ မေပ်ာက္ပ်က္ေစရန္ႏွင့္ မြန္တို႕၏ ယဥ္ေက်း မႈတိုးတက္ျမင့္မားေစရန္ ရန္ရြယ္၍ သဘာ၀ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ သစ္ေခါက္၊ မႈိ၊ မယ္ဇလီရြက္၊ အုန္းခြံ၊ ၾကက္သြန္နီအခြန္မ်ားျဖင့္ သဘာဝေဆးရည္မ်ား ထုတ္လုပ္ၿပီး သဘာဝခ်ည္ထည္မ်ားျဖင့္ ယက္လုပ္ရန္ ႀကိဳးစားေနၾကသည္။
ယက္ကန္းသမမ်ားသည္ မြန္လံုခ်ည္တစ္ထည္လၽွင္ ယက္ခ ၉၀၀ က်ပ္ ရရွိၿပီး မြန္ထဘီတစ္ထည္လၽွင္ ၁၇၀၀ က်ပ္ ရရွိေနသည္။ မြန္လံုခ်ည္တစ္ထည္လၽွင္ ယက္လုပ္ခ်ိန္ ေန႕တစ္ဝက္ခန္႕ၾကာၿပီး မြန္ထဘီတစ္ထည္လၽွင္ တစ္ေန႕ေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႕ အခ်ိန္ကုန္ခံရမည္ဟု ယက္ကန္းခတ္သူမ်ားက ေျပာသည္။
"အလုပ္မရွိလို႕သာ ယက္ကန္းခတ္ေနၾကရတာ၊ ဒီအလုပ္က စပါးရိတ္တဲ့ ေန႕စားအလုပ္ေတြထက္ ေတာင္ ဝင္ေငြနည္းတယ္" ဟု အသက္ ၃၅ ႏွစ္ခန္႕ရွိေသာ က်ိဳက္ရြဲရြာသူတစ္ဦးက ေျပာသည္။
လက္ယက္ကန္းလုပ္ငန္းသည္ ေရွးေဟာင္းမြန္႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းရန္လည္းေကာင္း၊ မြန္ယက္ကန္း အလုပ္သမမ်ား၏ အလုပ္အကုိင္မ်ား ဆက္လက္ရပ္တည္ႏိုင္ရန္အတြက္ ရည္ရြယ္၍ "မြန္လူမ်ိဳးမ်ား လက္ယက္ကန္း အထည္မ်ားကို ဝယ္ယူဝတ္ဆင္ၾကပါ" ဟု လြန္ခဲ့ေသာလတြင္ မြန္သံဃာပ်ိဳအဖြဲ႕အစည္းမွ ႏႈိးေဆာ္စာတစ္ေစာင္ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။
No comments:
Post a Comment