Sunday, January 11, 2009

ႏြားေခတ္ကိုေတာ့ ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါ

PDF Print E-mail
Sunday, 11 January 2009

ေရးသူ - အမည္မသိ

မေန႔က သတင္းစာ ဖတ္ျဖစ္လားလို႔ တေယာက္က စကားစတယ္။ ဘာလဲလို႔ ေမးေတာ့ ေက်းရြာေတြမွာ လွ်ပ္စစ္ထုတ္သံုးႏိုင္ဖို႔ လူတေယာက္ရဲ႕ တီထြင္မႈအေၾကာင္း
ေဆာင္းပါး ေရးထားတာတဲ့။ ေဆာင္းပါးေရးသူက ႐ႊန္း႐ႊန္းေ၀ေအာင္ ခ်ီးမြမ္းထားတာပဲတဲ့။ အဲဒီ တီထြင္သူ ဓာတ္ပံုလည္း ပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ကတည္းက
စမ္းသပ္ခဲ့တာ အခု ၂၀၀၇ကုန္မွ ေအာင္ျမင္တာတဲ့။ လွ်ပ္စစ္ ဘယ္လိုထုတ္တာလဲလို႔ ေမးေတာ့ ဒိုင္နမိုေမာ္တာကို အလယ္မွာ ေထာင္ထားၿပီး ၀ါးလံုးေတြနဲ႔ ေပ ၇၀ေလာက္ရွိတဲ့ လွည္းဘီးပံုႀကီးလုပ္လို႔ ႏြားေတြနဲ႔ လွည့္ခိုင္းတာတဲ့။ ႏြား ၆ ေကာင္ ၆ နာရီ မနားတမ္းလွည့္ရင္ မီးေခ်ာင္း အေခ်ာင္း ၂၀၀ လင္းတယ္တဲ့။ ၆နာရီလွည့္တာ ဘယ္ႏွစ္နာရီ လင္းသလဲလို႔ ထပ္ေမးေတာ့ ၆နာရီလင္းတာေပါ့လို႔ ေျပာျပတဲ့ လူက စိတ္မရွည္သလိုျပန္ေျဖတယ္။ၿပီးေတာ့ သူက ေျပာေသးတယ္။ အဲဒီ လွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့
ဒိုင္နမိုကို ကြန္ျပဴတာနဲ႔လည္း ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာဆိုပဲ။

မီးအား အသံုး၊ အတက္အက်ေတြကို ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ထိန္းထားတာတဲ့။ အဲဒီ ကြန္ျပဴတာကို ဘယ္မီးနဲ႔ ဖြင့္သလဲဆိုေတာ့ ျပန္မေျဖဘူး။ ဘုၾကည့္ ျပန္ၾကည့္တယ္။
က်ေနာ္လည္း ဆက္မေမးေတာ့ဘဲ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ၆နာရီ မီးလင္းဖို႔ ႏြား ၆ေကာင္က ၆နာရီလမ္းေလွ်ာက္ရမယ္။ ႏြားလဲတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အနည္းဆံုး ၃ဆိုင္း
လဲရမယ္။ ၆ ေကာင္တြဲ ၃ဆိုင္းဆိုရင္ ၁၈ေကာင္ လိုမယ္။ ေပ၇၀ လွည္းဘီးဆိုေတာ့ ေပရွစ္ဆယ္ ပတ္လည္ေလာက္ ကြင္းက်ယ္က်ယ္တခု လိုမယ္။ ေျမျပန္႔လည္း ျဖစ္ရမယ္။
မီးႀကိဳးေတြ သြယ္ဖို႔လည္း သိပ္မေ၀းရဘူး။ အဲဒီ အလယ္ေကာင္မွာ ဒိုင္နမိုႀကီးခ်ၿပီး ႏြားေတြနဲ႔ လွည့္တာ။ ႏြားေတြက တေနကုန္ အိပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္က လုပ္ထားရတာ။ လင္းမယ့္ မီးက မီးေခ်ာင္း။ ၿပီးေတာ့ မိုးရြာရင္ အဲဒီ ေပ ၇၀ အက်ယ္ႀကီးကို အမိုး မိုးေပးရဦးမယ္။ ေလာင္စာကို ေခြၽတာတာေတာ့ ေခြၽတာတာေပါ့ေလ။ ဒီ အရူးပေရာဂ်က္ႀကီးကို စဥ္းစားတဲ့ လူက ၇ႏွစ္ အကုန္ခံၿပီး စဥ္းစားလုပ္တယ္။ ခ်ီးမြမ္းတဲ့ လူက သတင္းစာကေနကို တိုင္းျပည္ အခုခ်က္ခ်င္း တိုးတက္ေတာ့မယ္လို႔ ေရးၿပီး
ခ်ီးမြမ္းတယ္။ ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား အရပ္ကတို႔ရယ္။ တီထြင္တဲ့ လူႀကီး ေနာက္ဘ၀ ႏြားမျဖစ္ပါေစနဲ႔ လို႔ေတာ့ စိတ္ထဲကေန ဆုေတာင္းေပးလိုက္ေသးရဲ႕။ ။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ ၾကက္ဆူပင္ေတြေတာ့ လမ္းေဘး ၀ဲယာအႏွံ႕(တျပည္လုံး)မွာ စိုက္ၿပီးၿပီ။ ခုေတာ့ တျပည္လုံး ႏြားေမြးရမယ့္ အေျခအေန ေရာက္လာၿပီ။
အားလုံး ေမြးၿပီးတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႕တုိင္းျပည္ႀကီးလည္း ႏြားတိုင္းျပည္ႀကီးျဖစ္လို႕ "ႏြားေခတ္ကိုေတာ့ ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲပါ" ဆိုရေတာ့မယ္။ စကားမစပ္ ေနျပည္ေတာ္ ၀န္းက်င္ကို ျမန္မာျပည္မွာ အႀကီးက်ယ္ဆုံး ႏြားေမြးျမဴေရး ဧရိယာအျဖစ္ သတ္မွတ္ေဖၚေဆာင္ေနတယ္ သတင္းၾကားရတယ္။ ဒီသတင္းမွန္ရင္/ တကယ္ အေကာင္အထည္ေပၚရင္ ေနျပည္ေတာ္က အရင္ ႏြားေနျပည္ေတာ္ ျဖစ္မွာ …။

နယ္စပ္ေဒသစီးပြားေရးက်ဆင္းမႈႏွင့္ ေဒသခံ ျပည္သူတို႕၏ ၾကပ္တည္းမႈမ်ား

၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္း ဘုရားသုံးဆူးေဒသ၏ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးႏွင့္ စီးပြားေရး အေျခအေနအရပ္ရပ္တို႕ မွာ ပုံမွန္လည္ပတ္မႈမရွိဘဲ တစ္လထက္တစ္လ က်ဆင္းလာခဲ့ရာ လြန္ခဲ့ေသာ စက္တင္ဘာလထက္ ယခုလ ေအာက္တိုဘာလတြင္ သုံးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႕ ေလၽွာ့က်သြားေၾကာင္း ဘုရားသုံးဆူၿမဳိ႕ရွိ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးက ေျပာသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွစ၍ ဘုရားသုံးဆူၿမဳိ႕၏ ထိုင္းျမန္မာ နယ္စပ္အား နအဖအစိုးရအဖြဲ႕အစည္းမွ အကန္႕ အသတ္မရွိ ပိတ္ထားျခင္းမွအစျပဳ၍ ဘုရားသုံးဆူေဒသ၏ အေထြေထြစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ကုန္စည္ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္မႈမ်ား၏ အရွိန္အဟုန္မွာ ရပ္တန္႕သြားျခင္းမရွိေသာ္လည္း အတိုင္းအဆမရွိ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ က်ဆင္းလာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ဘုရားသုံးဆူေဒသ၏ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈႏွင့္ ေဒသခံျပည္သူတို႕၏ စားဝတ္ေနေရး ခက္ခဲ မႈမ်ားမွာလည္း ပိုမို၍ဆိုးရြားလာေၾကာင္းကိုလည္း ၄င္းစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္က ဆိုသည္။

ဘုရားသုံးဆူေဒသရွိ ေဒသခံျပည္သူအမ်ားစုမွာ တႏိုင္တပိုင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႏွင့္ ထိုင္းမွ လာေရာက္အေျခခ်ထားေသာ အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ုံမ်ား ဖိနပ္ခ်ဳပ္စက္႐ုံမ်ားကိုသာ အားကိုးအားထားျပဳေနၾကရၿပီး စားဝတ္ေနေရးျပႆနာမ်ားကို အခက္အခဲမ်ားစြာျဖင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသလို စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ေငြေရာင္းဝယ္သည့္ ေငြရွင္ေၾကးရွင္မ်ား၊ ကုန္သည္ပြဲစားမ်ား လူေမွာင္ခိုမ်ားအေနႏွင့္လည္း ယခုႏွစ္တြင္ ၄င္းတို႕၏လုပ္ငန္းမ်ားသည္ ယခင္ႏွစ္မ်ားေလာက္ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕မႈမရွိေၾကာင္း အက်ဳိးအျမတ္မရွိေၾကာင္းကိုလည္း လုပ္ငန္းရွင္အမ်ားစုက ဆိုသည္။

ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ေဒသျဖစ္သည့္ ဘုရားသုံးဆူၿမဳိ႕၏ေငြေၾကးေရာင္းဝယ္မႈမ်ားမွာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းမွစ၍ ထိုင္းေငြတစ္ဘတ္လၽွင္ ျမန္မာက်ပ္ေငြ သုံးဆယ္ခုႏွစ္က်ပ္ႏွင့္ ေလးဆယ္က်ပ္ၾကားတြင္ အနယ္ထိုင္လာခဲ့ရာမွ ယခုလေအာက္တိုဘာတြင္ ထိုင္းတစ္ဘတ္လၽွင္ ျမန္မာက်ပ္ေငြျဖင့္ ေစ်းႏႈန္းျမင့္ကာ ဝယ္ယူထားၾကသည့္ ေငြေရာင္းဝယ္သူမ်ား ဆိုင္ကယ္ေရာင္းဝယ္သူမ်ား ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္းဝယ္သူမ်ား အ႐ႈံးႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရေၾကာင္း ေငြေၾကးအေရာင္းအဝယ္ျပဳလုပ္သည့္လူမ်ားက ေျပာသည္။

"ျမန္မာေငြ ေစ်းတက္ေနေတာ့ ဟိုအရင္လကတည္းက ျမန္မာေငြလဲၿပီး ဘတ္ေငြကို အရင္းအႏွီးျမဳပ္ထားရတဲ့ ေငြဝယ္ေရာင္းေတြ ဆိုင္ကယ္ဝယ္ေရာင္းေတြ ႐ႈံးတာေပါ့။ ေငြေစ်းက တစ္ဘတ္ကို သုံးက်ပ္ေလာက္ကြာသြားတယ္။ က်ေနာ္ဆိုရင္ ေအာက္ကိုေငြလႊဲဖို႕ သုံးဆယ္ရွစ္က်ပ္နဲ႕ လက္ခံထားတယ္။ ျပန္လႊဲတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘတ္ေငြက ေစ်းက်သြားတယ္။ တစ္ဘတ္ကို သုံးဆယ္ငါးက်ပ္ပဲ ေစ်းေပါက္တယ္။ ေငြကကြာသြားေတာ့ က်ေနာ္ ျမန္မာေငြရွစ္သိန္းေလာက္႐ႈံးသြားတယ္" ဟု အမည္မေဖၚလိုသည့္ ေငြေရာင္းဝယ္သူတစ္ဦးက ေျပာသည္။

လြန္ခဲ့သည့္လမ်ားက ျမန္မာျပည္တြင္းမွ တင္ပို႕ေသာ ဆန္၊ င႐ုတ္၊ ၾကက္သြန္ စသည့္ကုန္ေျခာက္မ်ား ေလွာင္ထားသည့္ ကုန္သည္မ်ားမွာလည္း ျမန္မာေငြေစ်းျမင့္တက္မႈေၾကာင့္ ကုန္အ႐ႈံးမ်ား ေပၚေနၾကေၾကာင္း မိမိတို႕ကုန္ပစၥည္းမ်ား ဝယ္ထားခ်ိန္တြင္ ျမန္မာေငြ ေစ်းက်ခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး ယခုကုန္ေရာင္းၿပီး၍ ကုန္ျပန္ဝယ္ရမည့္ အခ်ိန္တြင္ ျမန္မာေငြေစ်းတက္ေနျခင္းေၾကာင့္ ျမန္မာက်ပ္ေငြ သိန္းရာႏွင့္ခ်ီ၍ အလုပ္လုပ္ေနၾကသည့္ ကုန္သည္ႀကီးအခ်ဳိ႕မွာ ေငြေစ်းမတည္ၿငိမ္မႈေၾကာင့္ ညည္းျငဴေနၾကေၾကာင္း ဆန္ေရာင္းသူတစ္ဦးက ေျပာသည္။

တည္ၿငိမ္မႈမရွိေသာ ျမန္မာေငြမ်ားေၾကာင့္ စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ လူအသုံးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၏ ေစ်းႏႈန္းမ်ားမွာလည္း တည္ၿငိမ္မႈမရွိဘဲ အတက္အက်ေျပာင္းလဲလၽွက္ရွိသည္။ ေဖာင္းပြလၽွက္ရွိေသာ ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္မွ ျမန္မာေငြမ်ားေၾကာင့္ ေငြေစ်းက်ဆင္းခ်ိန္တြင္ ကုန္ပစၥည္းမ်ား၏ ေစ်းႏႈန္းမ်ားမွာလည္း ေလၽွာ့က်သြားၿပီး ေငြေစ်းတက္ခ်ိန္တြင္ ကုန္ပစၥည္းမ်ား၏ ေစ်းႏႈန္းမ်ားမွာလည္း လိုက္တက္သြားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ထိုသူက ထပ္မံ၍ ေျပာဆိုသည္။

မတည္ၿငိမ္ေသာ ေငြေစ်းေၾကာင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ား တက္က်ျခင္း၏ေကာင္းက်ဳိးဆိုးက်ဳိးမ်ားကို ခံစားရသူမ်ားမွာ ေန႕စဥ္ႏွင့္အမၽွ မျဖစ္မေန ဝယ္ယူစားသုံးေနရသည့္ ေဒသခံျပည္သူမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း စက္႐ုံအလုပ္႐ုံမ်ားကိုသာ အားကိုးေနရသည့္ အရင္းအႏွီးမဲ့ ျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ တစ္ေန႕လၽွင္ ထိုင္းေငြ ဘတ္ ၇၀ မၽွသာရေသာ လုပ္ အားချဖင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းအတက္အက်ကိုလိုက္၍ သုံးစြဲေနရေၾကာင္းကိုလည္း အထည္ခ်ဳက္စက္႐ုံ အလုပ္သမ တစ္ဦးျဖစ္သူ မသီတာဦးက ေျပာသည္။

နယ္စပ္ေဒသပိတ္ထားခဲ့သည့္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွ အစျပဳ၍ ဘုရားသုံးဆူေဒသ၏ အေထြေထြစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ကို အခက္အခဲမ်ဳိးစုံျဖင့္ လုပ္ကိုင္ေနၾကရေသာေၾကာင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းအေျခအေနမ်ား တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ယိုယြင္းလာခဲ့ရာ ပုံမွန္လည္ပတ္မႈ မရွိေတာ့သည့္ ပရိေဘာဂႏွင့္ ယြန္းထည္လုပ္ငန္းတစ္ခ်ဳိ႕ကိုလည္း ရပ္နားလိုက္ရေၾကာင္း ယြန္းထည္လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးက ေျပာသည္။

ထိုကဲ့သို႕ လုပ္ငန္းမ်ား ရပ္နားလိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ ၄င္းလုပ္ငန္းမ်ားအေပၚ မွီခိုအားထားေနရသည့္ အလုပ္သမားမ်ား၏ မိသားစုစားဝတ္ေနေရးမ်ား က်ပ္တည္းလာျခင္းတို႕ေၾကာင့္ ၾကဳံရာလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ကိုင္ေနၾကရသည့္ အလုပ္သမားမ်ား၏ဝင္ေငြႏွင့္ ျမင့္မားလာသည့္ကုန္ေစ်းႏႈန္း မၽွတမႈမရွိျခင္းတို႕ေၾကာင့္ မိသားစုစားဝတ္ေနေရး ခက္ခဲလာေၾကာင္း ပရိေဘာဂလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္သူ ကိုစိုးျမင့္က ေျပာသည္။

"က်မတို႕အိမ္မွာ မိသားစုက မ်ားတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့လူက ေလးေယာက္ရွိတယ္။ ေက်ာင္းေနတဲ့ခေလးနဲ႕ အိမ္မွာရွိတဲ့ခေလးနဲ႕ မိသားစုအားလုံး (၉) ေယာက္ရွိတယ္။ ပရိေဘာဂအလုပ္မရွိေတာ့ ၾကဳံတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ရတယ္။ ယြန္းထည္ ေကာ္ပတ္တိုက္တယ္။ ေဆးသုတ္တယ္။ အလုပ္က ပုံမွန္မရွိေတာ့ ဝင္ေငြနဲ႕ ထြက္ေငြ မမၽွဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ သားငါး၊ င႐ုတ္၊ ၾကက္သြန္၊ ဆန္ေစ်းအားလုံးက ေစ်းႀကီးေနေတာ့ တေန႕ကုိ ေငြႏွစ္ရာေလာက္နဲ႕ မနည္းေလာက္ငွေအာင္ စားေနရတယ္" ဟု ကိုစိုးျမင့္၏ဇနီးက ေျပာသည္။

နယ္စပ္ပိတ္ထားျခင္းေၾကာင့္ ေဒသခံျပည္သူမ်ား အလုပ္အကိုင္က်ပ္တည္းျခင္း စားဝတ္ေနေရး ခက္ခဲျခင္းမ်ား ရွိေသာ္လည္း ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္းဝယ္မႈ အေသးအဖဲြ႕မွအစ တရားမဝင္ဖြင့္ထားေသာ ဂိတ္ေပါက္မွသာ ဝင္ ထြက္သြားလာရျခင္းတိုေၾကာင့္ ဝန္ေဆာင္မႈ အခြန္အေကာက္မ်ားကို အစိုးရအာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကသာ ရရွိျခင္းေၾကာင့္ ေဒသခံျပည္သူမ်ား ၾကပ္တည္းေနခ်ိန္တြင္ ၄င္းအဖြဲ႕အစည္းမ်ားကသာ ေျပလည္ေနၾကေၾကာင္း ကုန္သည္တစ္ဦးက ေျပာဆိုသြားသည္။

အုပ္ခ်ဳပ္သူညံ့ဖ်င္းမႈလား ကာလေဒသေၾကာင့္လား

မြန္ကရင္မ်ား အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ စစ္အစိုးရ တိုက္ခိုက္သိမ္းယူခဲ့ၿပီးသည့္ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္မွ အစ ျပဳ၍ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးအျဖစ္ ထင္ရွားလာခဲ့သည့္ ဘုရားသံုး ဆူၿမိဳ႕တြင္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ စီးပြား ေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား ကုန္သည္ပြဲစားမ်ား၊ လက္လုပ္လက္စား တိုင္းရင္းသားျပည္သူမ်ား၊ စစ္အစိုးရ၏ ဌာနဆိုင္ရာဝန္ထမ္းမ်ား၊ ေပါင္းစံုမ်ားသာမက တိုင္းတစ္ပါးသားျဖစ္သည့္ ထိုင္း ႏိုင္ငံမွ ထိုင္းလူမ်ိဳး လုပ္ငန္းရွင္တစ္ခ်ိဳ႔တို႕ လာေရာက္အေျခခ်ကာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ကိုင္လာခဲ့ၾကသည္။

စစ္ေဘးဒါဏ္မွ လြတ္ေျမာက္ကာစ နယ္စပ္ေဒသျဖစ္သည့္ႏွင့္အညီ စီးပြားေရးႏွင့္ လမ္းပမ္း ဆက္သြယ္ သြားလာေရး အဆင္ေျပေခ်ာ့ေမြ႕မႈ မရွိေသးေသာ္လည္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ရန္အတြက္ အခ်က္အျခာၾကသည့္ ေဒသျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္လည္း အခက္အခဲမ်ိဳးစံုရွိ သည့္ၾကားမွ တက္သစ္စ ဘုရားသံုးဆူၿမိဳ႕ေလးသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူသိမ်ားကာ ထင္ရွား လာခဲ့ေပသည္။

ပထဝီအေနအထားအရ ေတာေတာင္ထူထပ္ၿပီး သစ္ေတာေပါမ်ားလွသည့္ ေဒသျဖစ္ျခင္း ေၾကာင့္လည္း ေဒသထြက္ကုန္ၾကမ္းျဖစ္သည့္ သစ္မ်ားကို အရင္းအႏွီးျပဳကာ သစ္လုပ္ငန္းမ်ား ပရိ ေဘာဂလုပ္ငန္းမ်ားကို တြင္က်ယ္စြာ လုပ္ကိုင္လာခဲ့ၾကသည္။ အက်ိဳးအျမတ္ ျဖစ္ထြန္း သည့္ လုပ္ငန္းျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္လည္း တစ္ေယာက္အစတစ္ရာဆိုသလို သူ႕ထက္ငါ ပရိေဘာဂ လုပ္ငန္းမ်ားကို အၿပိဳင္အဆိုင္ လုပ္ကိုင္လာခဲ့ၾကရာ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ကာလမ်ားတြင္ ဘုရားသံုး ဆူၿမိဳ႔၌ ပရိေဘာဂအလုပ္႐ုံေပါင္း (၃၀၀) သံုးရာေက်ာ္ခန္႕ ျဖစ္ထြန္းခဲ့ၿပီး ၄င္းအလုပ္ရုံမ်ားတြင္ ခြန္အားကို အရင္းအႏီွးျပဳကာ မွီခိုလုပ္ကိုင္ေနၾကသည့္ အလုပ္သမားေပါင္းမွာလည္း ေထာင္ ႏွင့္ခ်ီ၍ ရွိေနခဲ့ၾကေပသည္။

''ဟိုတုန္းက အလုပ္လုပ္စားရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးအဆင္ေျပတယ္၊ သစ္ကလည္းေပါ ပရိ ေဘာဂအေရာင္းအ ဝယ္ကလည္းေကာင္းေတာ့ ေန႕ေရာညပါ လက္မလည္ေအာင္လုပ္ရတယ္၊ ေငြေရးေၾကးေရးကလည္း အခက္အခဲမရွိဘူး အလုပ္ရွင္သူေ႒းေတြဆို ပိုၿပီးစီးပြား ျဖစ္တာေပါ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စည္းကမ္းရွိတဲ့လူေတြဆိုရင္ စုမိေဆာင္းမိၿပီး ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ရုံေတာင္ ေထာင္ႏိုင္ၾကတယ္ ရသေလာက္သံုး ရသေလာက္ ျဖဳန္းတဲ့လူေတြကေတာ့ အလုပ္သမား ဘ ဝကေန မလြတ္ေတာ့ဘူးေပါ့'' ဟု ယခင္က ပရိေဘာဂလုပ္ငန္း လုပ္ခဲ့ဘူးသူ ကိုေက်ာ္ႏိုင္က ေျပာသည္။

လုပ္ငန္းလည္ပတ္မႈ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္မားၿပီး လူေနမႈသိပ္သည္းကာ ၿမိဳ႕စည္ကားလာသည္ႏွင့္ အမၽွ ေငြေၾကးသံုးစြဲမႈ ေဖာင္းပြလာသည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူတတ္သည့္ စီးပြားေရးသမားတစ္ ခ်ဳိ႔က ပြင့္လင္းရာသီမ်ားတြင္ ဇာတ္ပြဲမ်ား ျပသက်င္းပျခင္း၊ ၄င္းပြဲလမ္းမ်ားကို အေၾကာင္းျပဳ ကာ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ား ဖြင့္ျခင္းသာမက ၿမိဳ႕တြင္းရွိ ရပ္ကြက္မ်ားတြင္လည္း ေလာင္းကစား ဒိုင္မ်ား၊ ခ်ဲထီဒိုင္မ်ားက ၿမိဳ႕အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာပိုင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို အခြန္အေကာက္မ်ား ေပးကာ စီးပြားရွာသကဲ့သို႔ ထိုင္းလုပ္ငန္းရွင္တစ္ခ်ဳိ႔ကလည္း ပန္းသီးပုံးဟုေခၚသည့္ (Game) ဂိမ္းပုံးမ်ားကိုလည္း အာဏာပိုင္အဖြဲ႔အစည္းထံ အခြန္အေကာက္ေပးၿပီး စားေသာက္ဆိုင္ မ်ား၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မ်ား၊ အိမ္ဆိုင္မ်ားတြင္ အျမတ္ေငြရာခိုင္ႏႈန္းေပးကာ မတရားစီးပြား ရွာလာခဲ့ၾကေပသည္။

ၿမိဳ႕စည္ကားလာသည္ႏွင့္အမၽွ လုပ္ငန္းမ်ား တိုးတက္အဆင္ေျပမႈေၾကာင့္ လက္ဖ်ားမွာ ေငြသီး ေနၾကသည့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားႏွင့္ အစိုးရဌာနဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားသည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားသာမက အေျခခံလူတန္းစား အလုပ္သမားမ်ားပါမက်န္၊ ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲႏွင့္ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ားတြင္ ရသေလာက္သုံး၊ ရသေလာက္ျဖဳန္းႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္လာခဲ့ရရာ (၂၀၀၀) ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဘုရားသုံးဆူပတ္ဝန္းက်င္ေဒသ၏ သစ္ေတာမ်ား ျပဳန္းတီး လာ ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ကုန္ၾကမ္းမ်ားျဖစ္ သည့္သစ္မ်ား ရွားပါးလာျခင္း၊ ရွားပါးလာသည့္သစ္ေတာ မ်ားေၾကာင့္ သစ္ေစ်းမ်ားတက္လာျခင္း၊ ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ား အေရာင္းအဝယ္ ထုိင္းလာျခင္း တို႔ေၾကာင့္ မွန္းခ်က္ႏွင့္ႏွမ္းထြက္ မကိုက္သည့္ ပရိေဘာဂအလုပ္႐ုံအမ်ား စုမွာ အရင္းအႏွီး ျပဳတ္ကာ လုပ္ငန္းမ်ား ရပ္ဆိုင္းလိုက္ရသလို ၄င္းတို႔ကို မွီခိုအားထားေနရသည့္ အလုပ္သမား မ်ားမွာလည္း အလုပ္လက္မဲ့ဘဝမ်ားျဖင့္ ရပ္တည္ခဲ့ရေပသည္။

ၿမိဳ႕၏ အေျခခံစီးပြားေရးမ်ားျဖစ္သည့္ ပရိေဘာဂလုပ္ငန္းမ်ား ယိုယြင္းလာခဲ့ေသာ္လည္း ေငြကို အလြယ္တကူ ရွာေဖြရရွိႏိုင္သည့္ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ား၊ ခ်ဲထီမ်ား၊ ပန္းသီးပုံးမ်ားႏွင့္ လူ ေမွာင္ခိုကုန္ကူးမႈမ်ား၊ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္မႈမ်ားမွာ တစ္စထက္တစ္စ တိုးပြားလာခဲ့ရာ လူတန္းစားေပါင္းစုံမွ ေငြမ်ားကို အမ်ားဆုံးသဲ့ယူႏိုင္ခဲ့သည့္ အတြင္က်ယ္ဆုံးေသာ ေလာင္းက စားမႈတစ္မ်ဳိးမွာ (Game) ဟုေခၚသည့္ ပန္းသီးပုံးသာျဖစ္ေၾကာင္း ပန္းသီးပုံးမွာ ေယာက်္ား၊ မိန္းခေလးလူႀကီး စသည္ျဖင့္ လူတန္းစားမေရြး ကစားႏိုင္သည့္ ေလာင္းကစားမႈတစ္မ်ဳိးျဖစ္ ေၾကာင္း၊ ယၡဳအခါတြင္ ဘုရားသုံးဆူၿမိဳ႕၌ ထိုင္းလုပ္ငန္းရွင္မ်ားမွ လာေရာက္အေျခခ်ထားသည့္ ပန္းသီးပုံးမ်ား အေရအတြက္ေပါင္း (၃၅၀) သုံးရာငါးဆယ္ခန္႕ရွိေၾကာင္း ေလ့ လာသူတစ္ဦးက ဆိုပါသည္။

''ပန္းသီးပုံးေၾကာင့္ ဘဝပ်က္သြားခဲ့တဲ့ လူေတြအမ်ားႀကီးဘဲ ပန္းသီးပုံးက ပိုက္ဆံထည့္တဲ့ အေပါက္က က်ဥ္းေပမဲ့ကားတစ္စီးလုံး ဆိုင္ကယ္တစ္စီးလုံး အိမ္တစ္လုံးလုံး ဝင္သြားတတ္ တယ္ ဘုရားသုံးဆူက လူေတြလုပ္ေၾကးတာနဲ႕ဘဲ ရွမ္းသူေ႒းက ကားတစ္စီးၿပီးတစ္စီး မိန္းမ တစ္ေယာက္ၿပီးတေယာက္ယူေနတာ အျမင္ဘဲ ပန္းသီးပုံးကရတဲ့ အျမတ္ေတြဟာ တစ္ေန႕ကို အနည္းဆုံး ဘတ္တစ္ သိန္း (၁၀၀၀၀၀) နီးနီးေလာက္ရွိတယ္'' ဟု ပန္းသီးပုံးေၾကာင့္ အိမ္မ်ား၊ ျခံမ်ား ကုန္ကာ ဘဝပ်က္သြားရသူတစ္ဦးက ေျပာပါသည္။

ဘုရားသုံးဆူေဒသ၏ စီးပြားေရးအေျခအေနမ်ား က်ဆင္းလာသည္ႏွင့္အမၽွ ၿမိဳ႕တြင္းရွိ ရပ္ကြက္ မ်ားတြင္ ျပဳလုပ္ေနၾကသည့္ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ား၊ ခ်ဲထီမ်ား၊ ပန္းသီးပုံးမ်ား ေလ်ာ့က်သြား ျခင္းမရွိဘဲ ပိုမို၍ မ်ားျပားလာျခင္းမွာ ေကာင္းေသာအလားလာမဟုတ္ေၾကာင္း ထိုကဲ့သို႔ ေလာင္းကစားမႈမ်ား ရွိေနသ၍ ေဒသတြင္း ခိုးမႈမ်ား လုယက္မႈမ်ား လိမ္လည္မႈမ်ား ပေပ်ာက္ သြားမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ရျခင္းမွာလည္း ေလာင္းကစားဒိုင္မ်ားမွ အခြန္အ ေကာက္မ်ားကို မက္ေမာေနသည့္ ၿမိဳ႕အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပိုင္အဖဲြ႔အစည္းမ်ားေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း က်န္သည့္ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ား ခ်ဲထီဒိုင္မ်ားထံမွလည္း အခြန္အေကာက္မ်ား ရရွိေနေၾကာင္း တစ္လလၽွင္ အခြန္အေကာက္ေငြ ဘတ္သိန္းႏွင့္ခ်ီ၍ ရရွိေနသျဖင့္ ၿမိဳ႕အုပ္ခ်ဳပ္ သူ အာဏာပိုင္မ်ားမွ မ်က္စိကန္း နားထိုင္းေနၾကေၾကာင္း အမည္မေဖာ္လိုသည့္ ပုဂၢဳိလ္တစ္ဦး က ဆိုပါသည္။

(၂၀၀၀) ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း (၂၀၀၄ -၀၅) မွ အစျပဳ၍ ယိုယြင္းက်ဆင္းလာေသာ ဘုရားသုံးဆူ ေဒသ၏ စီးပြားေရးအေျခအေနကို စီးပြားေရးလဒ္ျမင္ေသာ ထိုင္းလုပ္ငန္းရွင္မ်ားက အလုပ္ လက္မဲ့ ျဖစ္ေနၾကသည့္ ေဒသတြင္းရွိ တိုင္းရင္းသားျပည္သူတို႕၏ ခြန္အားကို အရင္းအႏွီးျပဳၿပီး ၄င္းတို႔၏ စီးပြားအက်ဳိး အျမတ္ထုတ္ရန္အတြက္ ဘိနပ္ခ်ဳပ္စက္႐ုံ မ်ား၊ အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ုံမ်ား၊ ျခင္ေထာင္ ခ်ဳပ္စက္႐ုံမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ လူ႕အသုံးအေဆာင္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္သည့္အလုပ္ ႐ုံမ်ားကို တည္ေထာင္ကာ လုပ္အားခ တစ္ေန႕ ဘတ္ေငြ (၇၀) ခုႏွစ္ဆယ္မၽွျဖင့္ အလုပ္သ မားေပါင္း (၃၀၀၀) သုံးေထာင္ ခန္႔ကို အလုပ္ေပးကာ ၄င္းတို႔အတြက္ အက်ဳိးစီးပြားကို ေန႕စဥ္ ရွာေဖြလၽွက္ ရွိၾကေပသည္။

၁၈ ႏွစ္ကာလ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည့္ ဘုရားသုံးဆူေဒသ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးသည္ စီးပြားေရး ေကာင္းစဥ္ကာလမွ စီးပြားေရးက်ဆင္းခ်ိန္ထိ အဆက္ဆက္အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့ေသာ စစ္အစိုးရအ ဖြဲ႔အစည္း အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ေငြရွင္ေၾကးရွင္မ်ား မသမာသည့္ စီးပြားေရးသမား ေလာဘသား မ်ား၏ အတၱအက်ဳိးအတြက္သာ ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး ေဒသတြင္းႏွင့္ ၿမိဳ႕တြင္းရွိ လူေနမႈအဆင့္အတန္း မ်ား လမ္းပမ္းဆက္သြယ္မႈမ်ားႏွင့္ ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးမႈမ်ားမွာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲျခင္းမရွိဘဲ ဆုတ္ ယုတ္လာခဲ့ျခင္း၏ လကၡဏာကို ျပေနသည္မွာ ေဒသအုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပိုင္မ်ား၏ ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္လား (သို႔) ''ကာလံေဒသံ'' ဟု ဆိုအပ္သည့္ ကာလေဒသေၾကာင္းလား ဆိုသည္ကိုေတာ့ ေဝဖန္သုံးသပ္ရန္ လိုအပ္ပါေၾကာင္း တင္ျပ လိုက္ရေပသည္။

အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးပုံစံအသစ္ေလာ၊ အပစ္ရပ္အဖဲြ႕အစည္းတို႕၏ နိဂုံးေလာ

စစ္အစိုးရသည္ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ ကုလသမၼဂအဖဲြ႕အစည္းတို႕၏ မည္သည့္ဖိ အားေပးမႈကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲ ၄င္းတို႕ခ်မွတ္ထားသည့္ ႏိုင္ငံေရးလမ္းျပေျမပုံ (၇) ခ်က္အတိုင္း လာမည့္ (၂၀၁၀) ခုႏွစ္တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပမည္ျဖစ္ေပသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးသည့္အခါ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးအာဏာကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားမည္သာ ျဖစ္ေလသည္။

သို႕ရာတြင္ (၂၀၁၀) ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္မီ နအဖစစ္အစိုးရအေနျဖင့္ ေျဖရွင္းရန္ ျပႆနာတရပ္ရွိေသးသည္။ ထိုျပႆနာကား တိုင္းရင္းသားအပစ္ အခတ္ရပ္စဲေရးအဖဲြ႕အစည္းမ်ားအား ေနရာခ်ထားေရးကိစၥပင္ျဖစ္ေလသည္။ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္၊ တပ္မေတာ္မွတပါး အျခားေသာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္း တို႕အား မထားရွိလိုေပ။ တခ်ိန္တည္းတြင္လည္း အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး တိုင္းရင္းသားမ်ားေတာင္းဆိုေသာ အမ်ဳိးသားအခြင့္အေရးတို႕ကို မေပးအပ္လိုေပ။ တခ်ိန္တည္းတြင္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို တရားဝင္ မေျဖရွင္းလိုေပ။

တိုင္းရင္းသား အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအၾကား ၾကားရွိေနမည့္သတင္းတရပ္အရ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ ''အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးပုံစံသစ္'' တရပ္ကို တီထြင္ကာ ထုိအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖဲြ႕မ်ားႏွင့္ အေလးအယူလုပ္သည့္ အေျခအေနရွိေပသည္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အင္အားအဖြဲ႕အစည္း မ်ားအေနျဖင့္ ၄င္းတို႕၏ အခြင့္အေရးမရမခ်င္း လက္နက္ကိုစြန္႕လြတ္မည္မဟုတ္ဟု အယူအဆေၾကာင့္၊ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ားအေပၚ ၄င္းတို႕လက္နက္အား အပ္ႏွင္းရန္ (သို႕မဟုတ္) လက္နက္ခ်ရန္ ေတာင္းဆိုမည္မဟုတ္ေပ။

အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးပုံစံသစ္ကို စစ္အစိုးရမွ ႐ွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းတြင္ အေျခစိုက္ေနသည့္မိုင္းလားေဒသ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖဲြ႕ႏွင့္ စတင္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရ၏ ကိုယ္စားလွယ္ ''ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲျမင့္'' မွ မိုင္းလားေဒသ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖဲြ႕အေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆုံကာ လာမည့္ေရြး ေကာက္ပြဲတြင္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနျဖင့္ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ျပဳိင္ရန္ တိုက္တြန္းခဲ့ေပသည္။ ေခါင္းေဆာင္မ်ားလည္း သေဘာတူခဲ့သည္။ သို႕ရာတြင္ မိုင္းလားအပစ္ အခတ္ရပ္စဲေရးအဖဲြ႕၏ လက္နက္ကိုင္တပ္အား လက္နက္ခ်ရန္ စစ္အစိုးရမွ မေတာင္းဆိုခဲ့ေပ။ ထိုလက္နက္ကိုင္တပ္အား ႁပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ႏွင့္ ေနရာခ်ထားသည့္ကိစၥအား ေဆာင္ရြက္ရန္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ရဲျမင့္မွ ေျပာဆိုခဲ့ေပသည္။

အခ်ဳိ႔ေသာတိုင္းရင္းသား အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနျဖင့္ စစ္အစိုးရမွ ခ်ဥ္းကပ္လာသည့္ ''အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးပုံစံအသစ္'' အား လက္ခံလိုသည့္ သေဘာရွိေနေပသည္။ ၄င္းတို႕တြက္ဆသည့္ကား မိမိတို႕လိုခ်င္သည့္ႏိုင္ငံေရး အခြင့္အေရးတခ်ဳိ႔ကိုလည္း ရမည္။ မိမိတို႕၏ လက္နက္ကိုင္တပ္ကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းရန္ မလိုသည့္အတြက္ စစ္အစိုးရမွ ကမ္းလွမ္းလာသည့္ ထုိအပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးပုံစံအသစ္အား သေဘာက်ေကာင္းက်မည္ ျဖစ္ေပသည္။

အခ်ဳိ႔ေသာတိုင္းရင္းသား အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ စစ္အစိုးရႏွင့္အတူ ပူးေပါင္းၿပီး စီးပြားေရး၊ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းအတန္ၾကာၿပီ ျဖစ္သည့္အတြက္ လာမည့္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဝင္ေရာက္ယွဥျပဳိင္ၿပီး ၄င္းတို႕၏ အက်ဳိးစီးပြားအား ကာကြယ္ရန္အခြင့္ေကာင္းဟု ယူဆသူမ်ားလည္း ရွိႏိုင္ေပသည္။ ထို႕အျပင္ စစ္အစိုးရ၏ လမ္းၫႊန္မႈေအာက္တြင္ မိမိတို႕၏ လက္နက္ကိုင္တပ္ကို ထားရွိကာ ခါးပိုက္ေဆာင္တပ္အျဖစ္ စစ္အစိုးရမွ လက္ခံလာႏိုင္ရန္ ၾကဳိးပမ္းမည္ ျဖစ္သည္။

ဤေနရာတြင္ မိမိတို႕၏ အမ်ဳိးသားအခြင့္အေရးအတြက္ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသက္ေသြးစေတးၿပီး လက္နက္ကိုင္ဆင္ႏြဲလာသည့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အဖဲြ႕အစည္းမ်ား မည္သို႕ေသာအဆုံးအျဖတ္ကို ေပးမည္နည္း။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးပုံစံအသစ္ကို လက္ခံမည္ေလာ။ လက္ခံမည္ဆိုပါက စစ္အစိုးရမွ အထိုက္အေလ်ာက္ခြဲေပးသည့္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္စီးပြားေရး အခြင့္အေရးတခ်ဳိ႔ကို ရရွိမည္ျဖစ္ေပမည္။ မိမိတို႕၏ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕အား စစ္အစိုးရ၏ ႁပျပင္ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းမႈကို လက္ခံရေပမည္။

ဤကား အေပးအယူပင္ျဖစ္ေပသည္။ ထိုအပစ္အခတ္ရပ္ စဲေရးပုံစံအသစ္အား လက္မခံပါက ျပန္လည္ပစ္ခတ္ရေပမည္။ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ သႏၷိဌာန္ခ် တိုက္ပြဲဝင္လာသည့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖဲြ႕အစည္းမ်ားအတြက္ (၂၀၀၉)ခုႏွစ္တြင္ဆုံးျဖတ္ခ်က္တခုကိုေပးအပ္ရမည္ျဖစ္ေပသည္။

Monday, January 5, 2009

ေရးၿမိဳ႕နယ္ေတာင္ပိုင္း၌ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈ အေျခအေန ဆိုးရြားေနဆဲ

မြန္ျပည္ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးပါတီ (MRP) မွ ႏုိင္ခ်မ္းဒိန္းအဖြဲ႕၏ အဓိက လႈပ္ရွားရာျဖစ္ေသာ ေရးၿမိဳ႕နယ္ေတာင္ပိုင္းရွိ ေက်းရြာမ်ား၌ ၄င္းအဖြဲ႕ႏွင့္ စစ္အစိုးရတပ္မ်ား လူ႕အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈ ဆက္လက္ျပဳလုပ္လၽွက္ရွိသည္။

ဒီဇင္ဘာလ ၁၄ ရက္ေန႕တြင္ တပ္မေတာ္ နယ္လွည့္ဆက္ဆံေရးတပ္မွ ေဖ်ာ္ေျဖေရးဇာတ္ပြဲ မြန္ျပည္နယ္ ေရးၿမိဳ႕နယ္ေတာင္ပိုင္း ကိုးမိုင္ရြာ၌ ဝင္ေရာက္ကျပရန္အတြက္ ခလရ (၂၉၉) မွ အိမ္ေျခ ၃၅၀ ရွိ ကိုးမိုင္ရြာႏွင့္ အိမ္ေျခ ၂၅၀ ခန္႕ရွိ မာန္ေအာင္ရြာမ်ား၌ တစ္အိမ္ ၅၀၀ က်ပ္ ေငြေၾကးေကာက္ခံခဲ့ၿပီး ကိုးမိုင္ရြာသားမ်ားက ဇာတ္စင္ကိုလည္း ေဆာက္လုပ္ေပးရသည္ဟု ကိုးမိုင္ရြာသားမ်ားက ေျပာသည္။

၄င္းျပင္ ေရး-ထားဝယ္ကားလမ္းတစ္ေလၽွာက္၌ ခလရ ၂၉၉ မွ လမ္းကင္းခ်ရန္အတြက္ လမ္းကင္းစခန္းမ်ားကိုလည္း ကိုးမိုင္ရြာသားမ်ားက ေဆာက္လုပ္ေပးၾကရၿပီး ကင္းစ ခန္းေဆာက္မည့္ေနရာရွိ ျခံေျမမ်ားကိုလည္း အသိမ္းခံရသည္ဟု ရြာသားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

၄င္းရြာသား၏ေျပာျပခ်က္အရ ၈ မိုင္၊ ၁၃ မိုင္၊ ၉ မိုင္ သံုးေနရာတို႔၌ ဒီဇင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႕မွစ၍ ယေန႕တိုင္ သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ေနၾကရၿပီး အလွည့္က်တစ္ေန႕လၽွင္ ရြာသား ၇၀ ခန္႕ေစခိုင္းခံၾကရေၾကာင္း၊ ကင္းစခန္းတစ္ေနရာလၽွင္ ေျမ ၁ ဧကဝန္းက်င္ခန္႕ အသိမ္းခံရ သည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ႏိုဝင္ဘာလ ၁၇ ရက္ေန႕တြင္ ဒီေကဘီေအႏွင့္ နယ္ေျမခံတပ္ရင္း ၂၉၉ တို႕ပူးေပါင္းၿပီး မာန္ေအာင္ေခ်ာင္းဖ်ားအနီးတြင္ ႏိုင္ခ်မ္းဒိန္းအဖြဲ႕အား ထိုးစစ္ဆင္ဝန္းရံ တိုက္ခိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ႏိုင္ခ်မ္းဒိန္အဖြဲ႕မွ ၃ ဦးက်ဆံုးၿပီး အထမ္းသမားရြာသားတစ္ဦး ေသဆံုးခဲ့သည္။

၄င္းကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ႏိုဝင္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႕တြင္ မာန္ေအာင္ေက်းရြာဝန္းက်င္၌ သစ္ခုတ္လႊဆြဲေနၾကေသာ အလုပ္သမားမ်ားက နယ္ေျမခံတပ္ရင္းအား သတင္းပို႕မႈေၾကာင့္ ၄င္းတို႕ဘက္မွ ေသေၾကဆံုး႐ႈံးမႈမ်ားရွိခဲ့သည္ဟု ႏိုင္ခ်မ္းဒိန္းအဖြဲ႕မွ အေၾကာင္းျပၿပီး ႏိုဝင္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႕တြင္ သစ္ခုတ္လႊဆြဲသမား ၁၉ ဦးကို ဓားျဖင့္ ခုတ္ခဲ့သည္ဟု အစိုးရထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

၄င္းပဋိပကၡေၾကာင့္ ရြာသားမ်ားမွာ စစ္အင္အား ႏွစ္ဖက္အၾကား၌ ေျမစာပင္ကဲ့သို႕ အလူးအလဲခံေနရေၾကာင္း၊ ရြာျပင္ထြက္ ျခံသြားခြင့္ကိုလည္း မၾကာခဏ ပိတ္ပင္ခံ ေနရေၾကာင္း အျခားရြာသားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

''က်ေနာ္တို႕က ႏွစ္ဖက္လံုးကို ေၾကာက္ေနရတယ္၊ သူတို႕ ခိုင္းသလို ခံေနရတယ္၊ ျခံမ ထြက္ရတာလည္း ၾကာၿပီ၊ ျခံထြက္ လက္မွတ္လုပ္ ေပးမယ္လို႕ (ဒီဇင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႕မွ) ေျပာထားတာလည္း ခုထိ လုပ္မေပးေသးဘူး'' ဟု ၄င္းက ေျပာသည္။

၄င္းရြာရွိ ဥယ်ာဥ္ျခံရွင္မ်ားမွာ ကြမ္းသီးႏွင့္ ရာဘာေစးလုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္းေနၾကရၿပီး ယခုကဲ့သို႕ ျခံသြားခြင့္ ပိတ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ဝမ္းစာေရး အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ေနရေၾကာင္း ရြာသားမ်ားက ေျပာသည္။

ထို႕အတူ ေရးၿမိဳ႕နယ္ေတာင္ပိုင္း ေခါဇာၿမိဳ႕တြင္လည္း မူႀကိဳေက်ာင္းေဆာက္ရန္အတြက္ ေခါဇာၿမိဳ႕မွ လက္သမား ၂၀ ဦးအား ႏိုဝင္ဘာလ ၂၇ ရက္ေန႕မွစ၍ ၿမိဳ႕နယ္ခြဲ အေထြေထြ အုပ္ခ်ဴပ္ေရးမႈးမွ ေခၚယူေစခိုင္းထားသည္ဟု ေခါဇာၿမိဳ႕သားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

''ဒီေန႕ထိ လက္သမားေတြ လုပ္ေနတုန္းပဲ၊ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ရက္ေတြမွာ သူတို႕မေခၚဘူး၊ ႏိုဝင္ဘာလကုန္ရက္နဲ႕ ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႕မွာ ၂ ရက္နားရတယ္'' ဟု ၄င္းေခါဇာၿမိဳ႕သားက ေျပာသည္။

ကမာ၀က္ေက်းရြာရွိ ျမင္းလွည္းေမာင္းသမားမ်ား သံုးဘီးဆိုင္ကယ္၀ယ္ရန္ ဖိအားေပးခံရ။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွစၿပီး ကမာ၀က္ေက်းရြာရွိ ျမင္းလွည္းေမာင္းသမားမ်ားသည္ ျမင္း လွည္းမ်ားအစား သံုးဘီးဆုိင္ကယ္မ်ားကို အသံုးျပဳရန္ ဖိအားေပးခံရျခင္းေၾကာင့္ စိတ္မေက် မနပ္ ျဖစ္ေနၾကရသည္။

ကမာ၀က္ေက်းရြာတြင္ ျမင္းလွည္းအစီးေရ စုစုေပါင္း အစီး ၅၀ ရွိၿပီး ၎တုိ႔မွာ ကမာ၀က္ရြာအ ၀င္၀ႏွင့္ ကမာ၀က္ေက်းရြာအတြင္းသို႔ ေျပးဆြဲေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္မၽွ ျမင္းလွည္းေမာင္းျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳခဲ့ၾကၿပီး အမ်ားစုမွာ ျမင္းလွည္းခ ၂၅ ျပားေခတ္မွစၿပီး ယခု ၃၀၀ က်ပ္ေခတ္ထိတိုင္ေအာင္ ေမာင္းခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္။ ယခုအခါ လြီမာန္ေထာ ဆရာေတာ္ႏွင့္ စည္ပင္အဖြဲ႔တို႔ တိုင္ပင္ၾကၿပီး ရြာသားမ်ားကို အစည္းအေ၀းေခၚ ကာ ျမင္းလွည္းအစား သံုးဘီးဆိုင္ကယ္မ်ားကို ေျပာင္းလဲအသံုးျပဳရန္ စီစဥ္လိုက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ရြာသားမ်ားမွာ သေဘာမတူၾကေခ်။

"ဘုန္းဘုန္းတုိ႔က ျမင္းလွည္းသမားေတြကို သံုးဘီးဆိုင္ကယ္နဲ႔ အစားထုိးၿပီးေတာ့ သံုးေစခ်င္ တာက သူတို႔ေတြကို ဖိအားေပးဖို႔ စီစဥ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းကို လုိက္ၿပီး ေတာ့့ ေျပာင္းလဲသြားေစခ်င္တာရယ္။ ၿမိဳ႕ရြာေတြကို ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္ေစခ်င္တာရယ္။ ၿပီးေတာ့ ႀကဳံဖိုက္ရြာအ၀င္လမ္း ကန္ကေလးဘုရားကေနၿပီးေတာ့ ကမာ၀က္ေက်းရြာ အ၀င္လမ္းအထိ ကို စည္ပင္ကေနၿပီးေတာ့ ကားလမ္းေဖာက္ဖို႔ အစီအစဥ္ရွိတဲ့အတြက္ ျမင္းလွည္းသမားေတြ အတြက္ ျမင္းလွည္းသံုးတဲ့လူေတြ နည္းလာရင္ ျမင္းလွည္းသမားေတြအတြက္ အၾကပ္အ တည္းေတြ ျဖစ္လာမွာ စိုးလို႔ပါ" ဟု လြီမာန္ေထာ ဆရာေတာ္က မိန္႔သည္။

ထို႔အျပင္ သံုးဘီးဆုိင္ကယ္မ်ားကို ျမင္းလွည္းသမား (၅၀) ဦးအတြက္သာ စီစဥ္ထားၿပီး ယင္း အစီအစဥ္ကို ၂ ႏွစ္အတြင္း အေကာင္အထည္ ေဖာ္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အကယ္၍ အခ်ဳိ႕ ျမင္းလွည္းသမားမ်ားက မယူလိုလၽွင္ အျပင္လူကို အစားထိုးေပးလိုက္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ယခုအစီအစဥ္မွာ အစိုးရႏွင့္ ဘာမွမသက္ဆိုင္ဘဲ ရြာသားမ်ား၏ အစီအစဥ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာေတာ္က ဆက္ေျပာသည္။

"ျမင္းလွည္းသမားတိုင္း သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ကို ၀ယ္ရမယ္။ တစ္စီးကို ၂၇ သိန္းေပးရတယ္၊ မယူ မေနရ စည္ပင္ရံုးမွာ စာရင္းသြင္းရမယ္၊ အခုဆိုရင္ စာရင္းသြင္းထားတဲ့လူ ၂ ေယာက္ပဲရွိေသး တယ္၊ အမ်ားစုကေတာ့ သေဘာမတူၾကဘူး ျမင္းလွည္းသမားေတြ စိတ္ဒုကၡေရာက္ေနၾက တယ္" ဟု ကမာ၀က္ရြာသားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

ကမာ၀က္ရြာတြင္ ျမင္းလွည္းအစီး ၅၀ ရွိေသာ္လည္း ေန႔တိုင္းျမင္းလွည္းေမာင္း မထြက္ႏုိင္ၾက ေပ၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အခ်ဳိ႕မွာ ျမင္းလွည္းအစား ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ အငွားယာဥ္ မ်ားႏွင့္ ေထာ္လာဂ်ီမ်ားကို အစားထိုးအသံုးျပဳလာျခင္းေၾကာင့္ အလွည့္က် တစ္ေန႔လၽွင္ အစီး ၂၀ မၽွသာ ထြက္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ျမင္းလွည္းစီးသူမ်ားမွာ ယခုအခ်ိန္ထိရွိေနျခင္းေၾကာင့္ ျမင္းလွည္းေခတ္ မကုန္ေသးဘူး ဟု ျမင္းလွည္းသမားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

"အရင္တုန္းကဆိုရင္ ျမင္းလွည္းေမာင္းရတာ တြက္ေျခကိုက္တယ္၊ တစ္ေန႔ကို ၅ ေထာင္၊ ၆ ေထာင္ ကေနၿပီးေတာ့ ၁ ေသာင္းအထိေတာင္ရတယ္၊ အခုက လိုင္းဆြဲေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ ေထာ္လာဂ်ီေတြက ေနရာယူလာလို႔ တစ္ေန႔ကို ၂ ေထာင္ ၃ ေထာင္ေလာက္ပဲ ရေတာ့တယ္။ အဲဒီေငြေတြနဲ႔ သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ ၂၇ သိန္းကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ ၀ယ္ႏိုင္မွာလဲ၊ ဒီဘ၀ ေတာ့၀ယ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါကေတာ့ ျမင္းလွည္းသမားေတြကို သက္သက္ အၾကပ္ကိုင္တာ ပဲ" ဟု အျခားျမင္းလွည္းသမားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

မြန္လက္ယက္ကန္းသမမ်ား အနာဂတ္အတြက္စုိးရိမ္ေနၾကရ

စီးပြားေရးအေျခအေန မက်ဆင္းမီွကပင္ ယက္ကန္းယက္အထည္ ဝတ္ဆင္မႈ နည္းပါးခဲ့သည့္အျပင္ ယခုအခ်ိန္ စီးပြားေရးက်ဆင္းလာျပန္သျဖင့္ အထည္ယက္သမားမ်ား၏ အနာဂတ္စီးပြားေရးအတြက္ စိုးရိမ္ဖြယ္ရာ ရွိသည္ဟု မုဒံုၿမိဳ႕နယ္၊ က်ိဳက္ရဲေက်းရြာမွ ယက္ကန္းသမတစ္ဦးက ေျပာသည္။

"အရင္းအႏွီးေတြ ထုတ္ထားတဲ့ ဆိုင္ရွင္ေတြကေတာ့ ေျပာေနၾကတယ္၊ စီးပြားေရးေတြ ဒီအတိုင္း ဆက္က်ေနၿပီး ေရာင္းအားမေကာင္းဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ေတာ့ ဒီအလုပ္ကို ပိတ္ပစ္ လုိက္ရမွာပဲ" ဟု က်ိဳက္ရဲရြာမွ ယက္ကန္းသမ မိႏြန္က ေျပာသည္။

ယခင္က မုဒံုၿမိဳ႕နယ္တစ္ေလၽွာက္ရွိ ေက်းရြာမ်ားတြင္ ယက္ကန္းစင္မ်ားတြင္ မိန္းမပ်ိဳမ်ား ယက္ကန္း ခတ္ေနၾကသည္ကို ျမင္ခဲ့ၾကရေသာ္လည္း ယခုအခါတြင္မူ အသက္အရြယ္ႀကီးသူ မိန္းမႀကီး အနည္း စုသာ ယက္ကန္းခတ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ျမင္ၾကရသည္။

စက္ယက္ကန္းအထည္ ထုတ္လုပ္မႈမ်ားလာျခင္းေၾကာင့္ လက္ယက္ကန္းအထည္မ်ားမွာ ေစ်းကြက္ နည္းလာၾကသည္။ ယက္ကန္းလုပ္ငန္းတြင္ အရင္းအႏီွးျမွပ္ႏွံထားသည့္ စီးပြားေရးသမားမ်ားသည္ စိုက္ထုတ္အရင္းႏွင့္ ျပန္လည္ရရွိသည့္ အျမတ္ေငြမွာ တြက္ေျခမကိုက္ေသာေၾကာင့္ ယက္ကန္းအ ထည္ထုတ္သည့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာ ေဒသအသီးသီးတြင္ နည္းပါးလာခဲ့သည္။

"ယက္ကန္းအလုပ္ေတြ ပိတ္ေတာ့မယ္ဆိုတာၾကားရေတာ့ ရင္ေလးမိတယ္၊ တကယ္ပိတ္လိုက္မယ္ဆို ရင္ ယက္ကန္းသမေတြေတာ့ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ကုန္မယ္၊ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႕ရဦးမွာပဲ" ဟု ယင္းယက္ကန္းသမက ဆက္ေျပာသည္။

အခ်ိဳ႕ေသာ လက္ယက္ကန္း လုပ္ငန္းရွင္မ်ားမွာ ယက္ကန္းထည္မ်ား ေစ်းကြက္မဝင္ေသာ္လည္း အ ခက္အခဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးမ်ားၾကားမွ မြန္တို႕၏ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ မေပ်ာက္ပ်က္ေစရန္ႏွင့္ မြန္တို႕၏ ယဥ္ေက်း မႈတိုးတက္ျမင့္မားေစရန္ ရန္ရြယ္၍ သဘာ၀ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ သစ္ေခါက္၊ မႈိ၊ မယ္ဇလီရြက္၊ အုန္းခြံ၊ ၾကက္သြန္နီအခြန္မ်ားျဖင့္ သဘာဝေဆးရည္မ်ား ထုတ္လုပ္ၿပီး သဘာဝခ်ည္ထည္မ်ားျဖင့္ ယက္လုပ္ရန္ ႀကိဳးစားေနၾကသည္။

ယက္ကန္းသမမ်ားသည္ မြန္လံုခ်ည္တစ္ထည္လၽွင္ ယက္ခ ၉၀၀ က်ပ္ ရရွိၿပီး မြန္ထဘီတစ္ထည္လၽွင္ ၁၇၀၀ က်ပ္ ရရွိေနသည္။ မြန္လံုခ်ည္တစ္ထည္လၽွင္ ယက္လုပ္ခ်ိန္ ေန႕တစ္ဝက္ခန္႕ၾကာၿပီး မြန္ထဘီတစ္ထည္လၽွင္ တစ္ေန႕ေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႕ အခ်ိန္ကုန္ခံရမည္ဟု ယက္ကန္းခတ္သူမ်ားက ေျပာသည္။

"အလုပ္မရွိလို႕သာ ယက္ကန္းခတ္ေနၾကရတာ၊ ဒီအလုပ္က စပါးရိတ္တဲ့ ေန႕စားအလုပ္ေတြထက္ ေတာင္ ဝင္ေငြနည္းတယ္" ဟု အသက္ ၃၅ ႏွစ္ခန္႕ရွိေသာ က်ိဳက္ရြဲရြာသူတစ္ဦးက ေျပာသည္။

လက္ယက္ကန္းလုပ္ငန္းသည္ ေရွးေဟာင္းမြန္႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းရန္လည္းေကာင္း၊ မြန္ယက္ကန္း အလုပ္သမမ်ား၏ အလုပ္အကုိင္မ်ား ဆက္လက္ရပ္တည္ႏိုင္ရန္အတြက္ ရည္ရြယ္၍ "မြန္လူမ်ိဳးမ်ား လက္ယက္ကန္း အထည္မ်ားကို ဝယ္ယူဝတ္ဆင္ၾကပါ" ဟု လြန္ခဲ့ေသာလတြင္ မြန္သံဃာပ်ိဳအဖြဲ႕အစည္းမွ ႏႈိးေဆာ္စာတစ္ေစာင္ ထုတ္ေဝခဲ့သည္။